Με λαμπρότητα γιορτάστηκε και στο Σέσκλο η επέτειος της Επανάστασης του 1821. Οι κάτοικοι του χωριού μαζί με τους μαθητές/τριες του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αισωνίας Σέσκλου και τα νήπια του 3ου Νηπιαγωγείου Αισωνίας Σέσκλου συμμετείχαν στις εκδηλώσεις που έγιναν σήμερα. Δοξολογία και κατάθεση στεφάνων.
Ο πανηγυρικός λόγος της Ημέρας
Σήμερα, για μία ακόμη φορά τιμούμε τους προγόνους μας που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Μαζί με την εθνική επέτειο γιορτάζουμε και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου που συμβολικά ταυτίστηκε με την Επανάσταση του ?21 η οποία ξεκίνησε ένα μήνα νωρίτερα.
Το νόημα αυτής της ταύτισης είναι η θεϊκή ευλογία του Αγώνα των Ελλήνων για την Ελευθερία, η πίστη των ραγιάδων για το ποθούμενο, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.
Εμείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμε την επανάσταση» γράφει ο Κολοκοτρώνης και συνεχίζει «Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη και τα τρύπια τσαρούχια με τα σκουριασμένα καριοφίλια για να μας εμψυχώνουν. Λίγο είναι αυτό πατριώτες; Κι αν τα δισάκια και τα ταγάρια είναι άδεια, τι πειράζει; Σάμπως πότε ήταν γεμάτα;»
Η Γενιά της Επαναστάσεως του 1821 δεν ήταν υπεράνθρωπη. Ούτε όλη την Ελλάδα απελευθέρωσε, ούτε απαλλαγμένη από αδυναμίες εμφανίστηκε αφού δυστυχώς σε όλη τη διάρκεια του αγώνα δεν έλειψαν οι προσωπικές κόντρες, οι αντιδικίες, τα μίση και ο αλληλοσπαραγμός, τα οποία έθεσαν σε κίνδυνο την νικηφόρα έκβαση του.
Όμως η γενιά εκείνη, έθεσε ένα σκοπό και κατάφερε να τον φέρει σε πέρας. Στα στίφη των εχθρών αντέταξαν το ακατάβλητο θάρρος τους, τον απαράμιλλο ηρωισμό τους και την αγάπη τους για τη λευτεριά.
Ας σταθούμε στα γεγονότα που σημάδεψαν την Τοπική Ιστορία.
Η Θεσσαλία περιήλθε στη δικαιοδοσία των Τούρκων το 1423. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο σε ορεινές περιοχές του Πηλίου, των Αγράφων και αλλού. Το 1600 ο μητροπολίτης Λάρισας Διονύσιος (Σκυλόσοφος, όπως επονομάστηκε από τους Τούρκους) επιχείρησε επανάσταση κατά των Τούρκων, αλλά απέτυχε, όπως και τόσα άλλα κινήματα. Οι Θεσσαλοί πήραν μέρος στην επανάσταση του 1821, όμως έμειναν έξω από τα σύνορα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους.
Το Σέσκλο, λόγω της θέσεως του, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, είχε γίνει ο διαμετακομιστικός σταθμός που συνέδεε τον θεσσαλικό κάμπο με τα πηλιορείτικα χωριά. Επομένως η μοίρα των χωριών του Πηλίου είχε αντίκτυπο και στη ζωή του Σέσκλου. Ο Φιλιππίδης που επισκέπτεται το Σέσκλο στα 1815 μας το περιγράφει ως εξής: «το χωρίον Σέσκουλον έχει και αυτό υπέρ τα εκατόν πενήντα σπίτια χριστιανών. Έχει σπίτια μεγάλα ωσάν του Βόλου, όμως σήμερον είναι δυστυχισμένον και ο θεός να τους φέρει εις τα πρώτα τους. Οι εγκάτοικοι εδώ οι περισσότεροι ζουν με τη γεωργικήν, οι λοιποί με το αλισβερίσι τους, έχει άλλος ένα άλλος δυο μουλάρια και κουβαλούν σιτάρι εις τα χωριά του Βόλου.
Όταν η επανάσταση κηρύχτηκε στον Μοριά το μήνυμα του μεγάλου ξεσηκωμού έφθασε και στο Πήλιο. Στα χωριά παρατηρήθηκε μεγάλη κινητικότητα χωρίς φανερές αντιδράσεις. Οι Τούρκοι πάντως του Βόλου και των Λεχωνίων μετέφεραν τα γυναικόπαιδα και τις περιουσίες τους στο Κάστρο του Βόλου, στα σημερινά Παλιά. Ο τόπος μύριζε μπαρούτι. Ο Άνθιμος Γαζής και οι Φιλικοί προετοίμαζαν με τους συντοπίτες τους για τον ξεσικωμό. Έφτασε το Πάσχα του 1821. Ήταν στις 10 Απριλίου. Με κοινή συμφωνία στις εκκλησίες μετά το Χριστός Ανέστη οι Πηλιορείτες βροντοφώναξαν «Ελλάς Ανέστη».
Στις Μηλιές οι Φιλικοί συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Γιάννη Δήμου για τις τελευταίες προετοιμασίες. Ο Γαζής διάβασε τα έγγραφα της Φιλικής Εταιρείας που παρακινούσαν για επανάσταση. Ο Κωσταντάς αναποφάσιστος, αναφώνησε «Αλοίμονον, θα πάρετε τον κόσμον και την πατρίδα στο λαιμό σας». Τελικά ο Γαζής έπεισε τον Μηλιώτη δάσκαλο και ο Κωσταντάς έγινε θερμός υποστηρικτής της Επανάστασης.
Στις αρχές Μαΐου το Πήλιο βρισκόταν στο πόδι. Το σύνθημα ήταν να επαναστατήσουν μόλις δουν να μπαίνουν στον Παγασητικό τα σπετσιώτικα και υδραίικα καράβια, που θα έρχονταν να βοηθήσουν τους Πηλιορείτες. Στις 6 Μαΐου του 1821 φάνηκαν στην είσοδο του κόλπου τρία πολεμικά πλοία. Την επομένη, 7 Μαΐου, ο Γαζής κήρυξε επίσημα την Επανάσταση, υψώνοντας στην πλατεία των Μηλεών την πηλιορείτικη επαναστατική σημαία, τη σχεδιασμένη από τον ίδιο και κεντημένη από την Ασημώ Ραζή, αδελφή του Γιάννη Δήμου. Η σημαία σε λευκό πανί είχε έναν κατακόκκινο σταυρό στη μέση και τέσσερις μικρότερους στα πλάγια, ενώ πάνω του ο ήλιος συμβόλιζε το δίκαιο της πατρίδας. Στο κάτω μέρος του σταυρού βρισκόταν το μισοφέγγαρο της Τουρκιάς.
Οι κάτοικοι των χωριών οπλισμένοι ξεκίνησαν για το Κάστρο του Βόλου, όπου είχαν κλειστεί οι Τούρκοι. Αρχηγός των επαναστατών ήταν ο καπετάν Κυριάκος Μπασδέκης. Τα καράβια αγκυροβόλησαν στα νερά της Αγριάς. Την επομένη, 8 Μαΐου οι επαναστάτες από τα ανατολικά χωριά του Πηλίου ήρθαν στις Μηλιές. Σ? αυτούς μίλησε φλογερά ο Κωνσταντάς: «Αγάπην και ομόνοιαν αδελφοί έχετε και σωζόμεθα. Είναι προτιμώτερος ο ένδοξος θάνατος παρά η άτιμη ζωή».
Οι οπλισμένοι Πηλιορείτες στρατοπέδευσαν έξω από το Κάστρο του Βόλου στη θέση Εφτά Πλατάνια. Ο θαρραλέος οπλαρχηγός Μπασδέκης πλησίασε στο Κάστρο και απειλούσε τους Τούρκους. Τραυματίστηκε όμως από ένα βόλι των εχθρών. Μεταφέρθηκε στο Τρίκερι και αργότερα σκοτώθηκε σε άλλη μάχη. Η πολιορκία του Κάστρου κράτησε λίγες μέρες. Οι Έλληνες άμαθοι από μάχες και έλλειψη πολεμοφοδίων αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία. Τα καράβια που έριξαν με τα κανόνια τους κάμποσες βολές προς το Κάστρο έφυγαν κι αυτά. Μάταια ο Γαζής ζητούσε βοήθεια από τη νότια Ελλάδα.
Στη Μαγνησία έφτασε από τη Λάρισα ο Μαχμούτ Πασάς, ο γνωστός Δράμαλης, με πολύ στρατό. Οι Πηλιορείτες αποτραβήχτηκαν στα ορεινά για να προστατέψουν τα χωριά τους. Παρά την ηρωική τους αντίσταση δεν τα κατάφεραν. Οι Τούρκοι έσφαξαν και ρήμαξαν τον τόπο. Η Μακρινίτσα και η Πορταριά πλήρωσαν περισσότερο με καταστροφές και θανάτους. Ο στρατός του Δράμαλη κατέβηκε προς τα Λεχώνια ρημάζοντας στο πέρασμα του τον τόπο. Καταστροφές έγιναν ακόμα στο Καραμπάσι, στον Αη Γιώργη, στη Βυζίτσα. Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η οργή του Δράμαλη εναντίον της Αργαλαστής, όπου το ασκέρι του Προμυριώτη Δάμτσα Ζορμπά καθυστέρησε την προέλαση του τουρκικού στρατού.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1821 η πηλιορείτικη επανάσταση έσβησε.
Η επαναστατική φλόγα όμως δεν έσβησε. Τα κινήματα, οι μάχες και οι θυσίες συνεχίστηκαν.
Η Επανάσταση του ?21 στάθηκε το πιο σημαντικό γεγονός της εποχής του γιατί απέδειξε ότι η αγωνιστικότητα, και η ισχυρή θέληση ενός λαού μπορούν ν? αλλάξουν την ιστορική του μοίρα. Παρά τη διχόνοια και τα μελανά της σημεία, οι πρόγονοί μας Αγωνιστές μας παρέδωσαν ένα συμβόλαιο Ελευθερίας γραμμένο με το αίμα τους.
Βιβλιογραφία: Το Πηλιορείτικο Εικοσιένα, Γιώργος Κουρεμένος & Σέσκλο Μαγνησίας, Ευάγγελος Αυδίκος