Σήμερα στις 10.00 π.μ. ο Κώστας και η Μάρω Υφαντή μας ταξίδεψαν στα μυστικά της τέχνης τους. Τα παιδιά μύρισαν το μελισσοκέρι και είδαν τις μορφές που παίρνει (τήξη-πήξη).
“Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μέλισσα διάφανη σαν την αλήθεια, δημιουργική σαν τη φύση, λεύτερη σαν τον άνεμο.
Πετούσε συνέχεια, τραγουδώντας το δικό της προσωπικό τραγούδι. Πετώντας στην πόλη, είδε ανθρώπους βιαστικούς να μιλάνε μόνοι τους και να κάνουν τις ίδιες πάντα κινήσεις.
Μερικοί με σκοτεινή ματιά, έδειχναν απειλητικά με το δάχτυλο κάποιους άλλους. Άλλοι μάλωναν, για το ποιος θα καθίσει στη μεγαλύτερη καρέκλα. Άλλοι έγραφαν συνέχεια σε μεγάλες φυλλάδες. Τις έκαναν σαΐτες και τις έριχναν στο πλήθος.
Ένας είχε ανεβεί στην κορυφή μιας κολώνας και μιλούσε χειρονομώντας και γελώντας πονηρά. Πολλοί τον άκουγαν και χειροκροτούσαν, χωρίς να ξέρουν το γιατί.
Η μέλισσα πλησίασε. Τους χαιρέτισε ευγενικά. Κανένας δεν της έδωσε σημασία.
-Ελάτε πάνω στα φτερά μου, για να πάμε ψηλά, είπε η μέλισσα.
-Να, ο σωτήρας μας με τα μεγάλα φτερά! Σιγά και χωρέσαμε, είπε σαρκάζοντας κάποιος με πέτρινο πρόσωπο.
-Μακάρι να μπορούσαμε, είπε με αναστεναγμό ένας σοφός γέρος.
-Κι όμως μπορούμε, είπε ένα μικρό παιδί και με ένα σάλτο ανέβηκε στα φτερά της μέλισσας.
Ακολούθησαν δειλά και άλλοι και σιγά-σιγά όλο το πλήθος. Χώρεσαν όλοι κι έμεινε κι άλλος χώρος ακόμα.
Η μέλισσα πέταξε ψηλά. Τραγουδώντας, πετάριζε σταθερά για ένα συγκεκριμένο ταξίδι. Όλοι απολάμβαναν τη μαγεία της φύσης.
«Εσύ μέλισσα δεν κουράζεσαι, να πετάς όλη μέρα από λουλούδι σε λουλούδι;» είπε ένα μικρό παιδί.
Η μέλισσα απάντησε χαμογελώντας. «Δε με κουράζει η περιπλάνηση. Κάθε στιγμή της μέρας, κάθε λουλούδι και το πιο ταπεινό, έχει κάτι να δώσει σημαντικό. Όπως κάθε δημιουργός, συλλέγω ακούραστα το κάθε τι. Περνάει μέσα μου και με βοηθάει στη δική μου προσωπική δημιουργία».
Ρώτησαν κι άλλα πολλά γύρω από την τέχνη της. Η μέλισσα ξεκάθαρα τους απαντούσε ήρεμα στο κάθε τι.
-Και πώς μπορείτε να ζείτε αρμονικά τόσες μέλισσες σ? ένα μικρό χώρο, την κυψέλη, ρώτησε με απορία ένα μεγαλύτερο παιδί.
-Δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο φαίνεται. Η κάθε μέλισσα έχει τη δική της πορεία και σκοπό. Η μία πρόθυμα βοηθάει την άλλη να πετύχει το προσωπικό της όραμα και όλες μαζί δουλεύουμε για την ευτυχία της μικρής μας κοινωνίας.
-Εμείς όμως οι άνθρωποι; είπε ένας νεαρός.
Η μέλισσα δεν απάντησε. Με πιο ζωηρές κινήσεις συνέχισε το ταξίδι μέσα στην τροχιά του χρόνου. Είδαν τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους να χρησιμοποιούν το μελισσοκέρι στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική και στη γλυπτική. Θαύμασαν με πόση επιμέλεια το μεταχειρίζονταν σαν υλικό στις δημιουργίες τους. Παρακολούθησαν από κοντά τον ζωγράφο Νικία να επιχρίει με μελισσοκέρι αγάλματα του Πραξιτέλη.
Πέταξαν μέχρι το Φαγιούμ της Αιγύπτου. Είδαν τους Αιγυπτίους να ζωγραφίζουν με μελισσοκέρι, να κατασκευάζουν παιχνίδια για τα παιδιά τους και αγαλματίδια για τους θεούς τους.
Έφτασαν στους Αγίους Τόπους και θαύμασαν κέρινες εικόνες του Ευαγγελιστή Λουκά.
Ταξιδεύοντας, έφτασαν στο Πήλιο. Απολάμβαναν τις μεθυστικές χάρες του όμορφου βουνού. Πλησιάζοντας σ? ένα μικρό χωριό, μια γλυκιά μυρωδιά τους τύλιξε. Η μέλισσα άρχισε να κατεβαίνει. Όσο πλησίαζαν προς ένα σπίτι, τόσο η μυρωδιά γινόταν πιο έντονη και περισσότερο ευχάριστη. Ήρθαν πιο κοντά και τότε είδαν έναν άντρα και μια γυναίκα να δουλεύουν με μελισσοκέρι σ? ένα μεγάλο τραπέζι. Γύρω χρώματα, μελισσοκέρι και πινέλα. Τους δύο αυτούς ανθρώπους δεν τους ενοχλούσε καθόλου όλο αυτό το πλήθος γύρω τους. Αφοσιωμένοι δούλευαν συνέχεια. Το χέρι έπλαθε, χάραζε, ζωγράφιζε. Το μάτι άγρυπνο επιτηρούσε, διόρθωνε. Κι όλο σχηματίζονταν στο μελισσοκέρι οι άγιες μορφές του Χριστού, της Παναγίας, των αγγέλων, των Αγίων ακόμα και θρησκευτικές παραστάσεις.
Πολλοί θέλησαν να ρωτήσουν. Η μέλισσα όμως τους σταμάτησε λέγοντας: «Δεν έχει σημασία η τεχνική, τα υλικά και τα μέσα που χρησιμοποιεί ο καθένας. Σημασία έχει να έχουμε κάτι να πούμε δημιουργώντας. Η έρευνα για μια προσωπική δημιουργία είναι η χαρά της Τέχνης». Αυτά είπε η μέλισσα και όλοι μαζί συνέχισαν το ταξίδι.
Γνώρισαν τα υπέροχα μυστικά της φύσης και γύρισαν ανάλαφροι στο μέρος απ? όπου είχαν ξεκινήσει. Ένα φως έλαμπε τώρα στα πρόσωπά τους. Ξαφνικά στους ώμους ένιωσαν να βγαίνουν μικρά φτερά. Ευχαριστημένοι κοίταζαν τη μέλισσα, που τους χαιρετούσε από ψηλά.
«Ο καθένας μπορεί να αποκτήσει τα δικά του φτερά μέσα από την τέχνη και τη δημιουργία». Αυτά είπε η μέλισσα και πετάρισε προς τον σκοπό της τραγουδώντας το δικό της προσωπικό τραγούδι.”
Κώστας και Μάρω Υφαντή
